Niezależnie od sytuacji i wieku, człowiek staje się towarzyski, zorganizowany i skłonny do zamartwiania się. Osobowość odnosi się do względnie trwałych wzorców myśli, uczuć i zachowań, które odróżniają daną osobę od innych.

Modele cech, takie jak Wielka Piątka – otwartość, sumienność, ekstrawersja, ugodowość, neurotyczność – stanowią powszechnie stosowane ramy opisowe. Podejścia psychodynamiczne, humanistyczne i społeczno-poznawcze oferują uzupełniające się opisy rozwoju i funkcjonowania osobowości. Badania bliźniąt wskazują na znaczną dziedziczność, a doświadczenia życiowe i kultura kształtują ekspresję.

Osobowość prognozuje ważne wyniki życiowe, takie jak jakość relacji, sukces zawodowy i zachowania zdrowotne. Nie jest ona stała; zmiany na poziomie średnim zachodzą w ciągu całego życia, a ukierunkowane interwencje mogą w pewnym stopniu zmieniać cechy. Ocena opiera się na samoocenie, ocenach osób udzielających informacji oraz obserwacji zachowań. Osobowość nadaje charakterystyczny styl, w jakim dana osoba poznaje świat.

Znajomość osobowości danej osoby pozwala częściowo przewidzieć, jak zareaguje ona w nowych sytuacjach.