Klif wizualny to urządzenie laboratoryjne przeznaczone do badania percepcji głębi u niemowląt i młodych zwierząt. Składa się z pokrytej szkłem powierzchni, której strona jest płytka, a strona pozornie głęboka.

Eleanor Gibson i Richard Walk wprowadzili to urządzenie w latach 60. XX wieku. Niemowlęta w wieku pozwalającym na raczkowanie umieszczane są na środkowej desce i zachęcane przez opiekuna do przejścia na drugą stronę, płytszą lub głębszą. Większość niemowląt odmawia przejścia na głębszą stronę, co wskazuje na to, że dostrzega spadek. Młodsze niemowlęta, które jeszcze nie potrafią raczkować, mogą nadal wykazywać fizjologiczne oznaki świadomości głębokości. Podobne wyniki uzyskano u piskląt, jagniąt i innych gatunków, które muszą poruszać się w wodzie już we wczesnym okresie życia.

Klif wizualny pokazał, że percepcja głębi jest obecna co najmniej w wieku raczkowania i nie wymaga rozległego doświadczenia w upadaniu. Pozostaje to klasyczną ilustracją wczesnego pojawienia się fundamentalnej zdolności percepcyjnej.

Wahanie dziecka na skraju urwiska wskazuje, że klif jest postrzegany jako prawdziwy.