De visuele klif is een laboratoriumopstelling die is ontworpen om de diepteperceptie bij baby's en jonge dieren te testen. Het bestaat uit een met glas bedekt oppervlak met een ondiepe kant en een ogenschijnlijk diepe kant.

Eleanor Gibson en Richard Walk introduceerden het apparaat in de jaren zestig. Baby's die oud genoeg zijn om te kruipen, worden op de centrale plank geplaatst en door een verzorger aangemoedigd om naar de ondiepe of de diepe kant te kruipen. De meeste baby's weigeren naar de diepe kant te kruipen, wat erop wijst dat ze de diepteverschillen waarnemen. Jongere baby's die nog niet kunnen kruipen, kunnen wel fysiologische tekenen van bewustzijn van de diepte vertonen. Vergelijkbare resultaten zijn verkregen met kuikens, lammetjes en andere diersoorten die zich in een vroeg stadium van hun leven moeten oriënteren.

De visuele klif toonde aan dat diepteperceptie al aanwezig is vanaf de leeftijd waarop kinderen kunnen kruipen en geen uitgebreide valervaring vereist. Het blijft een klassiek voorbeeld van de vroege ontwikkeling van een fundamenteel perceptueel vermogen.

De aarzeling van een baby aan de rand van de schijnbare afgrond onthult dat de klif als echt wordt ervaren.