Kineza to zmysł położenia i ruchu części ciała. Receptory w mięśniach, ścięgnach i stawach stale informują o kątach kończyn i działających na nie siłach.

Bez kinestezji skoordynowany ruch byłby praktycznie niemożliwy. System pozwala osobie dotykać nosa z zamkniętymi oczami, chodzić bez patrzenia na stopy i dostosowywać siłę chwytu do ciężaru przedmiotu. Działa w ścisłej współpracy ze zmysłem przedsionkowym, który rejestruje położenie i ruch głowy, oraz ze wzrokiem, który zapewnia zewnętrzne odniesienie przestrzenne. Gdy kinestetyczne sprzężenie zwrotne zostanie zakłócone – przez znieczulenie, niektóre schorzenia neurologiczne lub chwilowe zakłócenia eksperymentalne – ruchy stają się niezdarne i słabo skalibrowane.

Kinesteza działa w dużej mierze poza świadomością, dopóki nie zostanie na nią skierowana uwaga lub dopóki coś nie pójdzie nie tak. Sportowcy, tancerze i muzycy rozwijają wyrafinowaną wrażliwość kinestetyczną, która wspomaga precyzyjną kontrolę. Te same receptory odpowiadają za poczucie wysiłku i wykrywanie ruchu biernego wymuszonego przez siły zewnętrzne.

Każdy umiejętny ruch opiera się na ciągłym strumieniu informacji kinestetycznych, które najczęściej pozostają niezauważone.