Niedosłuch przewodzeniowy jest spowodowany nieprawidłowością w układzie mechanicznym, który przewodzi fale dźwiękowe do ślimaka. Ucho wewnętrzne i nerw słuchowy mogą być nienaruszone, ale drgania nigdy nie docierają do nich z prawidłową siłą.

Do najczęstszych przyczyn należą: zatkanie przewodu słuchowego woskowiną, perforacja błony bębenkowej, płyn w uchu środkowym w wyniku infekcji lub unieruchomienie kosteczek słuchowych w wyniku otosklerozy. Utrata słuchu jest często częściowa i może wpływać na niektóre częstotliwości bardziej niż na inne. Ponieważ sam ślimak nadal funkcjonuje, drogi przewodzenia kostnego – drgania przenoszone przez czaszkę – nadal mogą stymulować słuch. Fakt ten leży u podstaw klasycznych testów kamertonowych, które odróżniają utratę przewodzenia od utraty odbiorczej.

Wiele form niedosłuchu przewodzeniowego można leczyć farmakologicznie lub operacyjnie. Usunięcie woskowiny, antybiotykoterapia w przypadku infekcji lub mikrochirurgia w celu naprawy łańcucha kosteczek słuchowych mogą przywrócić słuch. Aparaty słuchowe wzmacniające dźwięk są również skuteczne, gdy ubytku nie można w pełni skorygować.

Gdy dźwięk jest blokowany na drodze do wewnątrz, następuje przewodzeniowa utrata słuchu. Narząd słuchu jest nienaruszony, ale układ słuchowy nie.