Bodziec warunkowy to bodziec pierwotnie neutralny, który po skojarzeniu z bodźcem bezwarunkowym zaczyna wyzwalać reakcję warunkową. Nabiera on mocy poprzez uczenie się.

W standardowym paradygmacie bodziec warunkowy jest prezentowany nieznacznie przed bodźcem bezwarunkowym, dzięki czemu staje się wiarygodnym predyktorem. Dźwięk poprzedzający jedzenie, światło poprzedzające łagodny wstrząs lub konkretny smak poprzedzający chorobę – wszystkie te bodźce mogą stać się bodźcami warunkowymi. Czas, intensywność i wiarygodność parowania decydują o skuteczności tworzenia skojarzenia. Po warunkowaniu bodziec może być wykorzystany w dalszych eksperymentach – warunkowaniu wyższego rzędu, warunkowaniu sensorycznym lub wygaszaniu – w celu odwzorowania reguł uczenia się asocjacyjnego.

Bodźce warunkowe są wszechobecne poza laboratorium. Loga marek, środowiska medyczne i sygnały społeczne działają jak bodźce warunkowe, które wywołują reakcje emocjonalne i fizjologiczne na podstawie wcześniejszych par. Reklama i metody leczenia klinicznego wykorzystują tę zdolność układu nerwowego do traktowania sygnałów predykcyjnych jako istotnych.

Bodziec warunkowy jest wyuczonym przekaźnikiem: zapowiada, że ​​coś ważnego ma się wydarzyć.