Negatyw to obraz filmowy o odwróconej tonacji. Najciemniejsze fragmenty sceny wydają się najjaśniejsze na filmie, a najjaśniejsze – najciemniejsze. Ta inwersja wynika z pokrycia filmu halogenkami srebra, które ciemnieją pod wpływem światła. Negatyw stanowi etap pośredni między sceną a odbitką. Jest on wywoływany, utrwalany i płukany, a następnie wykorzystywany do wykonywania odbitek pozytywowych za pomocą powiększalnika lub drukarki kontaktowej.

Negatywy występują w różnych formatach. Najpopularniejszy jest format 35 mm, z ramką o wymiarach 24 mm na 36 mm. Format średni jest większy, zazwyczaj 6 cm na 6 cm lub 6 cm na 4,5 cm. Duży format jest jeszcze większy, często 4 x 5 cali lub 8 x 10 cali. Większe negatywy zachowują więcej szczegółów i pozwalają uzyskać większe odbitki z mniejszym ziarnem. Negatywy są delikatne. Rysują się, zbierają kurz i z czasem ulegają degradacji. Prawidłowe przechowywanie, w koszulkach archiwalnych i w chłodnym, suchym miejscu, wydłuża ich żywotność. Wielu fotografów nadal używa filmów, a jeszcze więcej trzyma pudełka z negatywami w szafach i na strychach. Ich digitalizacja pozwala zachować obrazy dla przyszłych pokoleń.

Formaty negatywowe

• 35mm. 24mm na 36mm, najpopularniejsze.
• Format średni. 6 cm na 6 cm, 6 cm na 4,5 cm, 6 cm na 7 cm.
• Duży format. 4x5 cali, 8x10 cali.
• Film arkuszowy. Pojedyncze arkusze, stosowane w aparatach wielkoformatowych.

Negatyw to nie fotografia. To surowiec do fotografii. Odbitka to obraz finalny, ale negatyw to źródło.