Dostarczenie leku do organizmu to jeden problem. Dostarczenie go we właściwe miejsce, we właściwym czasie i we właściwym stężeniu to kolejny. Dostarczanie leku to inżynieryjna strona farmakologii: projektowanie systemów, które kontrolują drogę leku i szybkość jego uwalniania. To różnica między tabletką, którą trzeba przyjmować cztery razy dziennie, a plastrem, który działa przez tydzień.

Technologie dostarczania leku są zarówno proste, jak i zaawansowane. Powłoki na tabletkach kontrolują uwalnianie leku w jelitach. Liposomy i nanocząsteczki otaczają leki i chronią je przed degradacją, czasami działając na określone tkanki. Wszczepialne pompy dostarczają stałe dawki przez miesiące. Inhalatory dostarczają lek bezpośrednio do płuc, minimalizując narażenie ogólnoustrojowe. Plastry transdermalne dyfuzją lek przez skórę w kontrolowanym tempie. Każde podejście rozwiązuje konkretny problem: słabą rozpuszczalność, szybki klirens, skutki uboczne wysokich stężeń szczytowych lub brak przestrzegania zaleceń przez pacjenta.

Typowe systemy dostaw:

• Doustne, kontrolowane uwalnianie. Tabletki i kapsułki, które uwalniają lek przez wiele godzin.
• Preparaty do wstrzykiwań. Preparaty o długotrwałym działaniu, uwalniające lek przez tygodnie lub miesiące.
• Transdermalne. Plastry zapewniające stałe, powolne wchłanianie.
• Wdychanie. Bezpośrednie dostarczenie do płuc.
• Nanocząsteczki. Dostarczanie ukierunkowane do określonych komórek lub tkanek.

Cel jest zawsze ten sam: maksymalizacja korzyści, minimalizacja skutków ubocznych i sprawienie, aby leczenie było łatwiejsze do zniesienia.