Rozpoznawanie to umiejętność identyfikowania wcześniej napotkanych informacji, gdy są one ponownie prezentowane. Testy wielokrotnego wyboru opierają się na rozpoznawaniu. Podobnie jest z poczuciem znajomości, gdy widzisz twarz w tłumie i wiesz, że znasz tę osobę, nawet jeśli jej imię umknęło ci z pamięci.

Ponieważ wśród czynników rozpraszających uwagę znajduje się właściwy element, rozpoznanie jest zazwyczaj łatwiejsze niż przywołanie bez pomocy. Różnica jest na tyle duża, że ​​ludzie często rozpoznają materiał, którego nie są w stanie wytworzyć spontanicznie. Teorie dwuprocesowe zakładają, że rozpoznanie może opierać się albo na żywym wspomnieniu oryginalnego epizodu, albo na bardziej automatycznym poczuciu znajomości.

Fałszywe rozpoznanie występuje, gdy nowy przedmiot wydaje się znajomy, ponieważ ma wspólne cechy z badanym materiałem. Paradygmat Deese’a-Roedigera-McDermotta generuje wysoki wskaźnik fałszywego rozpoznania w przypadku krytycznych przynęt, które nigdy nie zostały zaprezentowane. Takie błędy ujawniają, że rozpoznanie nie jest czystym odczytem zapisanych śladów.

• Identyfikacja wcześniej nauczonego materiału
• Łatwiejsze niż darmowe przywołanie
• Wspierane przez wspomnienie lub znajomość
• Podatny na fałszywe alarmy

Pomiar ten pozostaje kluczowy zarówno w badaniach laboratoryjnych nad pamięcią, jak i w codziennych sytuacjach, takich jak identyfikacja naocznego świadka.