Zaburzenia pamięci, które zaczynają się od sporadycznych przypadków zapominania, mogą z biegiem lat przerodzić się w głęboką utratę tożsamości i niezależności. Najczęstszą przyczyną tego pogorszenia jest choroba Alzheimera. Do cech mikroskopowych należą pozakomórkowe blaszki amyloidowe i wewnątrzkomórkowe splątki neurofibrylarne białka tau.

Neurony w hipokampie i korze asocjacyjnej ulegają degeneracji, zaburzając obwody niezbędne do uczenia się nowych rzeczy, a później do języka, orientacji przestrzennej i osądu. Wczesne objawy często obejmują trudności w tworzeniu nowych wspomnień; późniejsze stadia wpływają na niemal każdą dziedzinę poznawczą, a ostatecznie na funkcje motoryczne.

Wiek jest najsilniejszym czynnikiem ryzyka, ale wpływ na to mają również czynniki genetyczne, zdrowie naczyń krwionośnych i styl życia. Nie ma lekarstwa, ale niektóre leki w niewielkim stopniu spowalniają postęp objawów poprzez zwiększenie stężenia acetylocholiny lub ukierunkowanie na amyloid. Trwają badania nad wcześniejszym wykrywaniem choroby za pomocą biomarkerów oraz nad terapiami, które mogłyby wpłynąć na leżącą u jej podłoża patologię.

• Postępująca utrata pamięci i zdolności poznawczych
• Oznaczone blaszkami i splątaniami
• Rozpoczyna się w przyśrodkowych okolicach skroniowych
• Nie zatwierdzono jeszcze żadnego leczenia modyfikującego przebieg choroby