Gramatyka to system reguł, który pozwala ludziom łączyć słowa w sensowne zdania i rozumieć zdania, które słyszą lub czytają. Obejmuje on zasady dotyczące kolejności wyrazów, zgodności, czasu gramatycznego i struktury hierarchicznej.

Każdy język ludzki ma swoją gramatykę, nawet jeśli nigdy nie została zapisana. Dzieci przyswajają gramatykę swojego języka ojczystego z niezwykłą szybkością i bez formalnego nauczania, wyodrębniając wzorce ze słyszanej mowy. Noam Chomsky argumentował, że to osiągnięcie implikuje wrodzoną zdolność językową, która ogranicza formę możliwych gramatyk. Inni badacze podkreślają rolę uczenia się statystycznego i interakcji społecznych. Debata trwa, jednak złożoność wiedzy, jaką zdobywają dzieci, pozostaje uderzająca.

Gramatyka różni się od norm nakazowych nauczanych w szkole. Gramatyka opisowa odzwierciedla wzorce, którymi faktycznie posługują się mówiący; gramatyka nakazowa określa wzorce preferowane przez autorytety. Zdanie może być poprawnie zbudowane gramatycznie w sensie opisowym, jednocześnie łamiąc normę nakazową.

Gramatyka to niewidzialna architektura, która zamienia ciąg słów w ustrukturyzowaną, możliwą do zinterpretowania wiadomość.