Satyra to użycie humoru, ironii lub kpiny w celu obnażenia i skrytykowania głupoty, korupcji lub występku. To nie tylko komedia. Ma konkretny cel. W „Skromnej propozycji” Jonathan Swift proponował jedzenie irlandzkich niemowląt, aby rozwiązać problem ubóstwa. Celem było szok. „Kandyd” Woltera wyśmiewał optymizm. „Folwark zwierzęcy” George’a Orwella krytykował totalitaryzm.

Satyra może być łagodna lub brutalna. Satyra Horacjańska, nazwana na cześć rzymskiego poety Horacego, jest lekka i zabawna. Satyra Juwenalijska, nazwana na cześć Juwenalisa, jest gorzka i oburzona. We współczesnych mediach, takich jak The Onion, The Daily Show i South Park, satyra jest wykorzystywana. Może być niebezpieczna. Satyrycy byli więzieni i zabijani. Może też przynieść odwrotny skutek. Niektórzy widzowie mogą nie wyczuć ironii i potraktować satyrę dosłownie. W takim przypadku żart jest po stronie publiczności. Dobra satyra rozśmiesza, a potem zmusza do myślenia.

Typy

• Horacjański: łagodny, rozbawiony
• Juwenalijski: gorzki, oburzony
• Menippejski: chaotyczny, intelektualny
• Parodia: naśladowanie stylu w celu jego wyśmiania