Hiperbola to celowe wyolbrzymienie w celu podkreślenia czegoś lub uzyskania efektu. Tego stwierdzenia nie należy rozumieć dosłownie.

„Mówiłem ci milion razy” nie odnotowuje dosłownego liczenia; wyraża frustrację. Poezja miłosna głosi, że oczy ukochanej osoby przyćmiewają słońce; nieprawdopodobne opowieści rozciągają wydarzenia poza granice możliwości. Hiperbola może być komiczna, namiętna lub pogardliwa, w zależności od kontekstu. Działa, ponieważ odbiorca rozpoznaje przesadę i przekłada ją na wzmocnioną wersję prawdy.

Nadużywana hiperbola traci na sile i może sprawić, że mówca wyda się niewiarygodny lub dziecinny. Używana oszczędnie i z pomysłowością, ożywia język. W retoryce i literaturze łączy się z innymi figurami retorycznymi, aby wyrazić więcej, niż pozwala na to dosłowne stwierdzenie. Dzieci posługują się nią naturalnie; doświadczeni pisarze odzyskują tę energię z większą kontrolą.

Kiedy język naciąga prawdę, aby podkreślić jakiś aspekt, mamy do czynienia z hiperbolą.