Mise-en-scène oznacza umiejscowienie na scenie. W filmie odnosi się do aranżacji wszystkiego, co widoczne jest w kadrze. Obejmuje scenografię, rekwizyty, oświetlenie, kostiumy, charakteryzację, aktorów i ich ruch. To wizualny świat filmu. To to, co widzowie widzą, zanim zostanie wykonane pierwsze cięcie. To płótno reżysera.

Mise-en-scène to sposób myślenia o filmie. Kładzie nacisk na kompozycję kadru, a nie na montaż. Film z silną mise-en-scène wykorzystuje kadr do opowiedzenia historii. Używa koloru, faktury i przestrzeni, aby nadać znaczenie. Wykorzystuje pozycję aktorów, aby pokazać relacje. Używa rekwizytów, aby ukazać postacie. Używa oświetlenia, aby stworzyć nastrój. Wszystko w kadrze jest kwestią wyboru. Nic nie jest przypadkowe.

Koncepcja ta wywodzi się z teatru, gdzie scena jest ustawiona, a aktorzy poruszają się w jej obrębie. W filmie kamera może się poruszać, ale zasada jest ta sama. Reżyser układa elementy sceny, aby stworzyć określony efekt. Niektórzy reżyserzy słyną z drobiazgowej inscenizacji. Wes Anderson stosuje symetryczne kompozycje i pastelowe kolory. Stanley Kubrick stosuje perspektywę jednopunktową i precyzyjną geometrię. Alfred Hitchcock wykorzystuje kadrowanie, aby budować napięcie. Każdy z nich ma swój charakterystyczny styl wizualny. Mise-en-scène to ich język.