Mise-en-scène betekent het op een podium plaatsen. In de filmwereld verwijst het naar de ordening van alles wat binnen het beeldkader zichtbaar is. Het omvat het decor, de rekwisieten, de belichting, de kostuums, de make-up, de acteurs en hun bewegingen. Het is de visuele wereld van de film. Het is wat het publiek ziet voordat er ook maar één scène wordt opgenomen. Het is het canvas van de regisseur.

Mise-en-scène is een manier van denken over film. Het legt de nadruk op de compositie van het beeldkader boven de montage. Een film met een sterke mise-en-scène gebruikt het beeldkader om het verhaal te vertellen. Kleur, textuur en ruimte worden gebruikt om betekenis te creëren. De positie van acteurs wordt gebruikt om relaties weer te geven. Rekwisieten onthullen de personages. Belichting bepaalt de sfeer. Alles in het beeldkader is een bewuste keuze. Niets is toeval.

Het concept komt uit het theater, waar het podium is ingericht en de acteurs zich daarin bewegen. In de film kan de camera bewegen, maar het principe blijft hetzelfde. De regisseur arrangeert de elementen van de scène om een ​​specifiek effect te creëren. Sommige regisseurs staan ​​bekend om hun nauwgezette mise-en-scène. Wes Anderson gebruikt symmetrische composities en pastelkleuren. Stanley Kubrick gebruikt eenpuntsperspectief en precieze geometrie. Alfred Hitchcock gebruikt kadrering om spanning te creëren. Ieder heeft een kenmerkende visuele stijl. Mise-en-scène is de taal die ze spreken.