Film się zaczyna. Szerokie ujęcie pokazuje panoramę miasta o świcie. Następnie bliższe ujęcie pokazuje mężczyznę w mieszkaniu. Pierwsze ujęcie jest ujęciem wprowadzającym. Ustawia lokalizację i kontekst sceny. Informuje widza, gdzie się znajduje, zanim przejdzie do zbliżenia akcji. To proste, funkcjonalne ujęcie, ale niezbędne dla przejrzystości. Bez niego widzowie mogą czuć się zdezorientowani.

Ujęcia wprowadzające występują w wielu formach. Szerokie ujęcie budynku, krajobrazu lub ulicy. Ujęcie lotnicze. Mapa. ​​Plansza tytułowa. Ujęcie znaku. Forma zależy od fabuły i stylu. Film kostiumowy może ukazać lokację za pomocą szerokiego ujęcia z dźwigu. Film niskobudżetowy może wykorzystać proste szerokie ujęcie. Film, który ma zdezorientować widza, może całkowicie pominąć ujęcie wprowadzające.

Ujęcie wprowadzające nie dotyczy tylko geografii. Chodzi o nastrój. Szare, deszczowe miasto wprowadza nastrój melancholii. Jasna, tętniąca życiem ulica wprowadza energię. Ciemny, pusty dom wprowadza lęk. Ujęcie wprowadzające buduje oczekiwania. Informuje widzów, w jaki świat wkraczają.

Niektórzy filmowcy unikają ujęć wprowadzających. Wrzucają widza w sam środek akcji i pozwalają mu na złożenie w całość planu zdjęciowego. To może być skuteczne, ale wymaga starannego montażu. Ujęcie wprowadzające jest narzędziem. Jak każde inne, powinno być używane wtedy, gdy służy historii.