Fotometria to pomiar natężenia światła pochodzącego z obiektów niebieskich. Jest to jedna z najstarszych technik astronomicznych. Jeszcze przed pojawieniem się teleskopów astronomowie szacowali jasność gwiazd gołym okiem. Obecnie fotometria wykorzystuje czułe detektory i filtry do pomiaru światła z niezwykłą precyzją.

Zasada techniki jest prosta. Skieruj teleskop na obiekt. Zmierz, ile światła dociera do detektora. Porównaj to ze standardową gwiazdą o znanej jasności. Powtórz pomiary z różnymi filtrami, aby uzyskać widmo jasności w różnych długościach fal. Rezultatem jest zestaw wielkości gwiazdowych lub strumieni, które opisują kolor obiektu i jego emisję energii.

Fotometria jest wykorzystywana do wielu celów. Śledzi gwiazdy zmienne, mierzy krzywe blasku supernowych, wykrywa egzoplanety tranzytujące i monitoruje jasność kwazarów. Służy również do klasyfikowania gwiazd według ich koloru, który koreluje z temperaturą. Przykładami dużych przeglądów fotometrycznych są Sloan Digital Sky Survey i misja Kepler.

Współczesna fotometria jest zautomatyzowana. Teleskopy robotyczne obserwują tysiące obiektów w ciągu nocy, a potoki programowe redukują ilość danych. Wyzwaniem nie jest już zbieranie fotonów. Chodzi o to, by zrozumieć natłok danych.