Fotometrie is de meting van de lichtintensiteit van hemellichamen. Het is een van de oudste technieken in de astronomie. Zelfs vóór de komst van telescopen schatten astronomen de helderheid van sterren met het blote oog. Tegenwoordig maakt fotometrie gebruik van gevoelige detectoren en filters om licht met buitengewone precisie te meten.

De techniek is in principe eenvoudig. Richt een telescoop op een object. Meet hoeveel licht de detector bereikt. Vergelijk dat met een standaardster met een bekende helderheid. Herhaal dit met verschillende filters om een ​​spectrum van helderheid over verschillende golflengten te verkrijgen. Het resultaat is een reeks magnitudes of fluxen die de kleur en energie-output van het object beschrijven.

Fotometrie wordt voor veel doeleinden gebruikt. Het volgt variabele sterren, meet de lichtkrommen van supernovae, detecteert transiterende exoplaneten en monitort de helderheid van quasars. Het wordt ook gebruikt om sterren te classificeren op basis van hun kleur, die correleert met hun temperatuur. De Sloan Digital Sky Survey en de Kepler-missie zijn voorbeelden van grootschalige fotometrische onderzoeken.

Moderne fotometrie is geautomatiseerd. Robotische telescopen observeren duizenden objecten per nacht en software verwerkt de data. De uitdaging is niet langer het verzamelen van fotonen, maar het interpreteren van de enorme hoeveelheid data.