Koniki polne to owady żujące, z dużymi tylnymi odnóżami przystosowanymi do skakania. Większość gatunków jest nieszkodliwa, ale kilka potrafi ogołocić pole w ciągu kilku dni. Najgorsze są szarańcze, które zmieniają zachowanie w tłumie i tworzą roje zaciemniające niebo.

Wybuchy epidemii są powiązane z pogodą. Ciepłe, suche wiosny sprzyjają przetrwaniu, a susza koncentruje roślinność w skupiskach, gdzie gromadzą się szarańcze. Szarańcza pustynna, która rozmnaża się w Afryce Północnej i na Bliskim Wschodzie, jest monitorowana przez FAO, ponieważ pojedynczy rój może zjeść w ciągu dnia tyle zboża, ile małe miasto.

Opcje sterowania

• Biologiczne: Nosema locustae i patogeny grzybowe
• Naturalni drapieżnicy: ptaki, jaszczurki, muchy pasożytnicze
• Chemiczne: insektycydy stosowane w warunkach epidemii
• Kultura: uprawa i różnorodność upraw w celu ograniczenia miejsc składania jaj

Koniki polne są również pożywieniem dla dzikich zwierząt i wspomagają obieg składników odżywczych na terenach trawiastych. Celem rzadko jest ich wytępienie, a jedynie utrzymanie ich liczebności poniżej poziomu, przy którym uprawy ucierpią.