Mores zijn normen met een sterke morele betekenis. Ze worden algemeen nageleefd en het overtreden ervan leidt tot ernstige sociale afkeuring, niet alleen tot ongemak. Incest, verraad en kindermisbruik zijn voorbeelden. In tegenstelling tot volksgebruiken, die een kwestie van gewoonte zijn, gaan mores over goed en kwaad.

William Graham Sumner maakte in 1906 onderscheid tussen zeden en gebruiken. Zeden worden vaak wetten, maar niet altijd. Sommige zeden worden afgedwongen door religie, familie of druk vanuit de gemeenschap. Andere worden vastgelegd in rechtssystemen. De invloed van zeden verschilt per cultuur en tijdperk.

Voorbeelden

• Verbod op incest
• Veroordeling van moord
• Taboe tegen kannibalisme
• De verwachting van eerlijkheid in hechte relaties
• Verbod op seksuele relaties met minderjarigen

Normen en gebruiken kunnen veranderen. Homoseksualiteit werd in veel westerse landen ooit beschouwd als een ernstige schending van de zeden. Tegenwoordig wordt het algemeen geaccepteerd en schendt discriminatie van LGBTQ+-personen een andere reeks zeden. De inhoud van de zeden en gebruiken wordt niet door de natuur bepaald, maar door de maatschappij gevormd.