Een leugendetector is een apparaat dat verschillende fysiologische parameters registreert – meestal hartslag, bloeddruk, ademhaling en huidgeleiding – terwijl iemand vragen beantwoordt. Het wordt vaak gebruikt om bedrog op te sporen.

De veronderstelling is dat liegen meetbare tekenen van opwinding teweegbrengt die verschillen van de reacties bij het spreken van de waarheid. In de praktijk registreert het instrument opwinding, niet het liegen zelf. Onschuldige mensen kunnen sterke reacties vertonen vanwege angst voor de situatie; schuldige mensen kunnen kalm blijven als ze geoefend zijn of emotioneel niet-reactief. Technieken met controlevragen en kennis van schuldgevoel proberen het onderscheidingsvermogen te verbeteren, maar de foutpercentages blijven aanzienlijk.

De meeste wetenschappelijke onderzoeken concluderen dat bewijsmateriaal verkregen met een leugendetector niet betrouwbaar genoeg is voor gebruik in de rechtszaal. Het apparaat wordt nog steeds gebruikt bij bepaalde screeningsprocedures en onderzoeken, waar de gevolgen van fouten anders worden afgewogen. Nieuwere methoden die de hersenactiviteit rechtstreeks onderzoeken, worden momenteel onderzocht, maar hebben de traditionele leugendetector nog niet vervangen.

De leugendetector meet lichamelijke reacties. Het afleiden van waarheid of onwaarheid uit die reacties blijft een onzekere stap.