Een impliciete geheugentest beoordeelt het vermogen om informatie vast te houden zonder dat de persoon zich de eerdere ervaring bewust hoeft te herinneren. De prestatie, en niet de bewuste herinnering, onthult het geheugen.

Veelvoorkomende vormen zijn onder andere het aanvullen van woordstammen en woordfragmenten, waarbij deelnemers woordstammen of -fragmenten invullen; eerdere blootstelling aan een woord vergroot de kans dat het wordt uitgesproken, zelfs als de persoon zich niet herinnert het te hebben gezien. Taken voor perceptuele identificatie meten hoe kort een stimulus kan worden gepresenteerd en toch herkend kan worden; eerdere blootstelling verbetert de prestatie. Taken voor het aanleren van vaardigheden meten de verbetering in snelheid of nauwkeurigheid over verschillende oefenrondes. In elk van deze gevallen wordt de deelnemer niet gevraagd zich iets te herinneren, maar om de vaardigheid uit te voeren.

Impliciete tests zijn met name nuttig bij onderzoek naar geheugenverlies, veroudering en de cognitieve effecten van anesthesie of trauma, omdat ze intact geheugen kunnen detecteren wanneer expliciete tests een verminderd geheugen aantonen. Ze helpen ook om de grens tussen bewuste en onbewuste invloeden op gedrag in kaart te brengen.

Wanneer geheugen aanwezig is maar niet meetbaar, kan een impliciete test het alsnog aan het licht brengen.