Plotselinge, terugkerende uitbarstingen van overmatige neuronale activiteit veroorzaken de aanvallen die kenmerkend zijn voor epilepsie. De ontladingen kunnen lokaal blijven of zich uitbreiden naar beide hersenhelften, wat symptomen veroorzaakt die variëren van korte bewustzijnsverliesmomenten tot volledige epileptische aanvallen.

Oorzaken zijn onder andere genetische mutaties die ionkanalen of synaptische eiwitten beïnvloeden, structurele afwijkingen zoals littekens of tumoren, ontwikkelingsstoornissen en in veel gevallen blijft de oorzaak onbekend. De diagnose wordt gesteld op basis van de klinische voorgeschiedenis, een EEG en beeldvorming om het type aanval en een eventuele onderliggende focus te identificeren. De behandeling begint met anti-epileptica die de prikkelbaarheid moduleren; als medicatie niet werkt, kunnen een operatie, neuromodulatie of dieettherapieën worden overwogen.

De impact van epilepsie reikt verder dan de aanvallen zelf; het heeft ook gevolgen voor de stemming, cognitie en sociale participatie. Onderzoek naar de fundamentele mechanismen van aanvalsontwikkeling en naar gesloten-lusstimulatiesystemen blijft de therapeutische mogelijkheden uitbreiden.

Een nauwkeurige classificatie van het type aanval blijft het uitgangspunt voor een effectieve behandeling.