ESG-criteria (Environmental, Social, and Governance) zijn een reeks normen die beleggers gebruiken om bedrijven te beoordelen, los van hun financiële prestaties. De milieucomponent kijkt naar CO2-uitstoot, grondstoffengebruik en afval. De sociale component omvat arbeidsomstandigheden, diversiteit en relaties met de lokale gemeenschap. Governance omvat de structuur van de raad van bestuur, de beloning van directieleden en de rechten van aandeelhouders.

ESG-beleggen groeide snel in de jaren 2010 toen institutionele beleggers, pensioenfondsen en vermogensbeheerders bedrijven begonnen te screenen op basis van deze criteria. Sommige fondsen sluiten bedrijven uit die niet aan bepaalde drempelwaarden voldoen, zoals tabaks- of fossiele brandstofproducenten. Andere fondsen gebruiken ESG-scores om hun portefeuilles te richten op beter beoordeelde bedrijven. De gedachte hierachter is dat bedrijven met sterke ESG-praktijken beter worden beheerd en minder blootgesteld zijn aan risico's op de lange termijn.

Het vakgebied is controversieel. Critici stellen dat ESG-scores inconsistent zijn, dat ratingbureaus het onderling oneens zijn en dat sommige bedrijven ESG-terminologie gebruiken voor public relations zonder hun gedrag daadwerkelijk aan te passen. Voorstanders beweren dat het raamwerk bedrijven aanzet tot betere praktijken en beleggers een manier biedt om hun geld af te stemmen op hun waarden. Het debat is nog lang niet beslecht en de standaarden zijn nog steeds in ontwikkeling.