Klei is een fijnkorrelig, natuurlijk bodemmateriaal dat voornamelijk bestaat uit gehydrateerde aluminiumfyllosilicaten, met deeltjesgroottes kleiner dan 0,002 millimeter. Het ontstaat door de verwering van veldspaatbevattende gesteenten gedurende lange perioden. Kleimineralen omvatten kaoliniet, montmorilloniet en illiet, elk met verschillende zwel- en kationuitwisselingseigenschappen. In de landbouw worden kleigronden gewaardeerd om hun hoge nutriëntenvasthoudende capaciteit en waterretentie, maar bekritiseerd vanwege de slechte drainage, zwaarte en neiging tot verdichting. Ze warmen langzaam op in de lente, kunnen in natte seizoenen drassig worden en in droge seizoenen barsten. Boeren beheren kleigronden met organisch materiaal, gips, diepwoelen, verhoogde bedden en een zorgvuldige timing van de grondbewerking om structurele schade te voorkomen. Klei wordt ook gebruikt in aardewerk, bakstenen, keramiek en als bouwmateriaal. De plasticiteit in natte toestand en de hardheid na het bakken hebben het een centrale rol gegeven in de menselijke beschaving, van oude Mesopotamische kleitabletten tot moderne, speciaal ontworpen bekledingen voor vijvers en stortplaatsen.