Kendi haline bırakıldığında, insan zihni Tanrı hakkında tahminlerde bulunabilir ancak kesin bilgiye sahip olduğunu iddia edemez. Vahiy, Tanrı'nın insanlığı tahmine bırakmadığı iddiasıdır. Bu, Tanrı'nın kendini tanıtma eylemidir.

İncil geleneklerinde vahiy, tarih ve söz yoluyla gerçekleşir. Tanrı İbrahim'le konuşur, İsrail'i Mısır'dan kurtarır, peygamberlere hitap eder ve Hristiyan inancına göre İsa'da bedenlenir. Kutsal Yazılar, bu konuşmanın yazılı kaydı olarak kabul edilir. Genel vahiy—yaratılışın ve vicdanın tanıklığı—özel vahiyden, yani İsrail ve kilise aracılığıyla verilen daha özel açıklamadan ayırt edilir. Yeni Ahit'i kapatan kitap da Vahiy olarak adlandırılır; çağın sonunun apokaliptik bir açıklamasıdır.

Teoloji, vahyin nasıl alındığı konusunda uzun zamandır tartışmaktadır. Bazıları önermesel içeriğe, yani ifade edilebilen ve inanılabilen gerçeklere vurgu yapar. Diğerleri ise kişisel karşılaşmaya, yani Tanrı'nın alıcıyı dönüştüren kendini açığa vurmasına vurgu yapar. Çoğu klasik açıklama her ikisini de bir arada tutar: Tanrı hem kendisiyle ilgili gerçekleri hem de kendi varlığını ortaya koyar. Bu süreç geçmişte sona ermez; Kutsal Ruh, yazılı sözü aydınlatmaya ve topluluğu yönlendirmeye devam eder.

Bir tür vahiy olmaksızın, dini dil saf bir yansıtma haline gelme riski taşır. Vahiy ile birlikte, konuşma diğer taraftan başlatılır.