İyi olan, hedeflediğimiz şeydir. Aristoteles, Nikomakhos Etiği'ne her eylemin ve arayışın bir iyiliğe yönelik olduğu gözlemiyle başlamıştır. Sağlık, tıbbın iyiliğidir. Zafer, stratejinin iyiliğidir. Peki ya en yüksek iyilik, başka bir şey uğruna değil, kendi başına istediğimiz iyilik nedir? Aristoteles buna eudaimonia adını vermiştir; bu genellikle gelişme veya mutluluk olarak çevrilir. Bu bir duygu değil, erdemle yönlendirilen ve dışsal iyiliklerle desteklenen bir yaşam biçimidir.

Filozoflar iyiliğin farklı tanımlarını öne sürmüşlerdir. Hazcılar, zevkin iyiliğin ta kendisi olduğunu söyler. Arzu tatmini kuramcıları, iyiliğin istediğinizi elde etmek olduğunu savunur. Nesnel liste kuramcıları ise, arzu edip etmemenizden bağımsız olarak, iyiliğin dostluk, bilgi, başarı ve estetik deneyimi içerdiğini söyler. Kant, iyi niyeti arzu nesnesi olarak iyilikten ayırmıştır. Moore, iyiliğin sezgiyle bilinen, basit ve tanımlanamaz bir özellik olduğunu savunmuştur. Tüm iyiliklerin tek bir şeye indirgenebileceğini düşünen monistler ile birçok indirgenemez iyiliğin olduğunu düşünen çoğulcular arasındaki tartışma hâlâ açıktır. İyilik, hakla aynı şey değildir. Hak, ne yapmamız gerektiğiyle ilgilidir. İyilik ise peşinden koşmaya değer olanla ilgilidir.

İyilikle ilgili hesaplar

• Hazcılık. Haz, iyidir.
• İstek tatmini. İstediğini elde etmek iyidir.
• Hedef listesi. Bazı şeyler arzuya bakılmaksızın iyidir.
• Eudaimonia. Erdem ve faaliyet yoluyla gelişmek.

İyilik hem felsefi hem de kişisel bir sorudur. Neyi istemeye değer? Cevap, yaşam biçiminizi şekillendirir.