Het goede is waar we naar streven. Aristoteles opende de Nicomacheaanse Ethiek met de observatie dat elke handeling en elk streven gericht is op een bepaald goed. Gezondheid is het goede van de geneeskunde. Overwinning is het goede van de strategie. Maar wat is het hoogste goed, datgene wat we omwille van zichzelf nastreven en niet omwille van iets anders? Aristoteles noemde het eudaimonia, vaak vertaald als bloei of geluk. Het is geen gevoel, maar een manier van leven, geleid door deugd en ondersteund door externe goederen.

Filosofen hebben verschillende opvattingen over het goede voorgesteld. Hedonisten zeggen dat plezier het goede is. Theoretici van de bevredigingstheorie stellen dat het goede het verkrijgen van wat je wilt is. Theoretici van de objectieve lijst stellen dat het goede vriendschap, kennis, prestatie en esthetische ervaring omvat, ongeacht of je die begeert. Kant onderscheidde de goede wil van het goede als object van verlangen. Moore betoogde dat het goede een eenvoudige, ondefinieerbare eigenschap is, die door intuïtie wordt gekend. Het debat tussen monisten, die denken dat alle goederen tot één te herleiden zijn, en pluralisten, die denken dat er vele onherleidbare goederen zijn, blijft gaande. Het goede is niet hetzelfde als het juiste. Het juiste betreft wat we zouden moeten doen. Het goede betreft wat het nastreven waard is.

Verslagen van het goede

• Hedonisme. Plezier is het goede.
• Verlangensbevrediging. Krijgen wat je wilt, dat is het goede.
• Doelstellinglijst. Sommige dingen zijn goed, ongeacht of je ze wilt.
• Eudaimonia. Bloeiend door deugd en activiteit.

Het goede is zowel een filosofische als een persoonlijke vraag. Wat is het waard om te willen? Het antwoord bepaalt hoe je leeft.