Dobro to to, do czego dążymy. Arystoteles rozpoczął Etykę nikomachejską od spostrzeżenia, że ​​każde działanie i dążenie zmierza do jakiegoś dobra. Zdrowie jest dobrem medycyny. Zwycięstwo jest dobrem strategii. Ale czym jest najwyższe dobro, to, którego pragniemy dla niego samego, a nie dla czegoś innego? Arystoteles nazwał to eudajmonią, często tłumaczoną jako rozkwit lub szczęście. Nie jest to uczucie, lecz sposób życia, kierowany cnotą i wspierany dobrami zewnętrznymi.

Filozofowie zaproponowali różne ujęcia dobra. Hedoniści twierdzą, że dobrem jest przyjemność. Teoretycy zaspokojenia pragnienia twierdzą, że dobrem jest otrzymanie tego, czego się pragnie. Teoretycy listy obiektywnej twierdzą, że dobro obejmuje przyjaźń, wiedzę, osiągnięcia i doświadczenie estetyczne, niezależnie od tego, czy się ich pragnie. Kant odróżnił dobrą wolę od dobra jako przedmiotu pożądania. Moore argumentował, że dobro jest prostą, nieokreśloną własnością, znaną intuicyjnie. Debata między monistami, którzy uważają, że wszystkie dobra sprowadzają się do jednego, a pluralistami, którzy uważają, że istnieje wiele dóbr nieredukowalnych, pozostaje otwarta. Dobro nie jest tym samym, co słuszność. Słuszność dotyczy tego, co powinniśmy czynić. Dobro dotyczy tego, do czego warto dążyć.

Opowieści o dobru

• Hedonizm. Przyjemność jest dobrem.
• Zaspokojenie pragnienia. Dobro to otrzymać to, czego chcesz.
• Lista celów. Niektóre rzeczy są dobre bez względu na pragnienia.
• Eudaimonia. Rozkwit poprzez cnotę i aktywność.

Dobro to pytanie zarówno filozoficzne, jak i osobiste. Czego warto pragnąć? Odpowiedź kształtuje twoje życie.