Gotik kurgu, genellikle karanlık veya arkaik arka planlar karşısında gizem, korku, doğaüstü olaylar ve yoğun duyguları vurgulayan bir türdür. 18. yüzyılın sonlarında ortaya çıkmış ve hiçbir zaman tamamen ortadan kaybolmamıştır.

Horace Walpole'un "Otranto Şatosu" adlı eseri, geleneksel olarak ilk Gotik roman olarak kabul edilir. Bu tarz, Ann Radcliffe, Matthew Lewis, Mary Shelley ve daha sonra Brontë kardeşler, Poe ve sayısız Viktorya dönemi ve modern yazarla gelişti. Tipik unsurlar arasında yıkık şatolar veya konaklar, zalim kötü adamlar, zulüm gören kadın kahramanlar, gizli suçlar, kehanetler ve korku atmosferi bulunur. Psikolojik tehdit, fiziksel tehlike kadar önemlidir.

Gotik kurgu, akıl ve akıl dışı, yaşayan ve ölü, medeni ve ilkel arasındaki sınırları araştırır. Çeşitli kültürel ortamlara uyarlanmış ve film, müzik ve popüler kültürü etkilemiştir. Çağdaş Gotik daha ironik veya psikolojik olarak daha açık olabilir, ancak yine de gölgeli ve tekinsiz olanın gücünden yararlanır.

Bir öykü korku, geçmişin bugünü etkisi ve sıradan gerçekliğin çöküşü üzerine kuruluysa, Gotik tarzda işliyor demektir.