Gotische fictie is een genre dat de nadruk legt op mysterie, horror, het bovennatuurlijke en intense emoties, vaak tegen een duistere of archaïsche achtergrond. Het ontstond aan het einde van de achttiende eeuw en is nooit helemaal verdwenen.

Horace Walpoles The Castle of Otranto wordt algemeen beschouwd als de eerste gotische roman. Het genre bloeide op met Ann Radcliffe, Matthew Lewis, Mary Shelley en later met de Brontës, Poe en talloze Victoriaanse en moderne auteurs. Typische elementen zijn onder meer vervallen kastelen of landhuizen, tirannieke schurken, vervolgde heldinnen, geheime misdaden, voortekens en een sfeer van dreiging. Psychologische dreiging is vaak net zo belangrijk als fysiek gevaar.

Gotische literatuur verkent de grenzen tussen rede en irrationaliteit, levenden en doden, beschaving en primitiviteit. Het genre is aangepast aan diverse culturele contexten en heeft invloed gehad op film, muziek en populaire cultuur. Hedendaagse gotische literatuur is wellicht ironischer of psychologisch explicieter, maar blijft de kracht van het duistere en het griezelige benutten.

Wanneer een verhaal zich richt op angst, de greep van het verleden op het heden en het uiteenvallen van de gewone realiteit, dan bevindt het zich in de gotische stijl.