Literatura gotycka to gatunek, który kładzie nacisk na tajemnicę, horror, zjawiska nadprzyrodzone i intensywne emocje, często osadzone w mrocznym lub archaicznym otoczeniu. Powstał pod koniec XVIII wieku i nigdy całkowicie nie zanikł.

Za pierwszą powieść gotycką uznaje się tradycyjnie powieść Horace'a Walpole'a „Zamek w Otranto”. Styl ten rozkwitł za sprawą Ann Radcliffe, Matthew Lewisa, Mary Shelley, a później sióstr Brontë, Poego i niezliczonych twórców epoki wiktoriańskiej i współczesnej. Typowe elementy to rozpadające się zamki i rezydencje, tyrańscy złoczyńcy, prześladowane bohaterki, tajne zbrodnie, znaki i atmosfera grozy. Zagrożenie psychologiczne często ma równie duże znaczenie, co niebezpieczeństwo fizyczne.

Literatura gotycka eksploruje granice między rozumem a irracjonalnością, żywymi a umarłymi, cywilizacją a prymitywizmem. Została zaadaptowana do różnych kontekstów kulturowych i wywarła wpływ na film, muzykę i kulturę popularną. Współczesny gotyk może być bardziej ironiczny lub psychologicznie dosadny, ale wciąż opiera się na potędze cienia i niepokoju.

Kiedy opowieść skupia się na strachu, wpływie przeszłości na teraźniejszość i rozpadzie zwyczajnej rzeczywistości, to pasuje do nurtu gotyckiego.