Dramatik monolog, tek bir konuşmacının sessiz bir dinleyiciye hitap ettiği, bu süreçte karakteri ve durumu ortaya koyduğu bir şiir türüdür. Konuşmacı şair değil, kurgusal bir kişidir.

Robert Browning, “Son Düşesim” ve “Piskopos Mezarını Sipariş Ediyor” gibi şiirlerinde bu formu mükemmelleştirmiştir. Ferrara Dükü, bir portre gösterirken, istemeden eski karısına duyduğu kıskançlığı ve muhtemel cinayetini açığa vurur. Okuyucu, konuşmacının söylediklerinden ve kendi hakkında göremediği şeylerden gerçeği bir araya getirir. Sessiz dinleyicinin ima edilen tepkileri de dramayı şekillendirir.

Dramatik monologlar, lirik şiirin yoğunluğunu dramanın karakterizasyonuyla birleştirir. Psikolojik analize davet ederler ve genellikle öz aldatmayı, kibiri veya ahlaki körlüğü ortaya çıkarırlar. Modern şairler, bu biçimi çok çeşitli sesler ve durumlar için uyarlamaya devam etmişlerdir. Temel gereklilik, sözleri konuşmacının niyetinden daha fazla iş yapan, kendine özgü bir konuşmacının varlığıdır.

Belirli bir durumda konuşan tek bir sesin, konuşma eylemiyle amaçladığından daha fazlasını ortaya çıkarması; işte dramatik monolog budur.