Bir şiir dizesinde, genellikle ortasına yakın bir yerde bulunan duraklamaya sezura denir. Bu duraklama noktalama işaretleriyle belirtilebilir veya ifadede doğal bir kopma olarak hissedilebilir.

Eski İngiliz şiirinde duraklama yapısal bir öneme sahiptir: her dize, belirgin bir duraklama ile ayrılmış iki yarım dizeye bölünür. Daha sonraki şairler bunu ritmik çeşitlilik, vurgu veya dramatik etki için daha özgürce kullanırlar. Bir duraklama, tempoyu yavaşlatabilir, önemli bir kelimeyi öne çıkarabilir veya dize devam etmeden önce bir gerilim anı yaratabilir. Şiirin nasıl duyulduğunu ve hissedildiğini şekillendirmek için ölçü ve enjambman ile etkileşim halindedir.

Duraklama rastgele değildir. Yetenekli şairler, okuyucunun dikkatini kontrol etmek ve aksi takdirde düzenli olan ölçü ritmini çeşitlendirmek için duraklamalar yerleştirirler. Performansta, duraklama, dizenin müziğine ait bir nefes veya tereddüt olarak duyulabilir hale gelir.

Şiir dizelerinin ortasında bir an için akışı kesildiğinde, bu kesintiye sezura denir.