Cezura to pauza w wersie, zazwyczaj w jego środku. Może być oznaczona interpunkcją lub po prostu odczuwana jako naturalna przerwa w frazowaniu.

W poezji staroangielskiej cezura ma charakter strukturalny: każdy wers dzieli się na dwa półwersy rozdzielone wyraźną pauzą. Późniejsi poeci stosują ją swobodniej dla urozmaicenia rytmu, podkreślenia lub uzyskania efektu dramatycznego. Cezura może spowolnić tempo, wyodrębnić słowo kluczowe lub stworzyć moment napięcia przed kontynuacją wersu. Współdziała z metrum i przerzutnią, kształtując odbiór i odczuwanie wiersza.

Pauza nie jest przypadkowa. Doświadczeni poeci umieszczają cezury, aby kontrolować uwagę czytelnika i urozmaicić rytm, który w innym przypadku byłby regularny. W wykonaniu cezura staje się słyszalna jako oddech lub wahanie, które jest nieodłączną częścią muzyki wersu.

Kiedy w połowie wersu poezji następuje chwilowa przerwa w płynności tekstu, taka przerwa jest cezurą.