Een cesuur is een pauze binnen een versregel, meestal in het midden. Deze kan worden aangegeven met leestekens of simpelweg worden ervaren als een natuurlijke onderbreking in de formulering.

In de Oudengelse poëzie is de cesuur structureel: elke regel wordt verdeeld in twee halve regels, gescheiden door een duidelijke pauze. Latere dichters gebruiken de cesuur vrijer voor ritmische variatie, nadruk of dramatisch effect. Een cesuur kan het tempo vertragen, een sleutelwoord isoleren of een moment van spanning creëren voordat de regel verdergaat. De cesuur werkt samen met het metrum en enjambement om te bepalen hoe het gedicht wordt gehoord en ervaren.

De pauze is niet willekeurig. Bekwame dichters plaatsen cesuren om de aandacht van de lezer te sturen en het anders zo regelmatige ritme van het metrum te variëren. Tijdens een voordracht wordt de cesuur hoorbaar als een ademhaling of een aarzeling die bij de muzikaliteit van de versregel hoort.

Wanneer een dichtregel halverwege even onderbroken wordt, spreken we van een cesuur.