Tuğla işçiliği, tuğlaların harçla döşenmesiyle yapılan bir yapıdır. En eski ve hala en yaygın yapı yöntemlerinden biridir. Tuğla, yüksek basınç dayanımına sahip, dayanıklı ve modüler, pişmiş kilden yapılmış dikdörtgen bir bloktur. Bir tuğla ustası, tuğlaları "bağlantı" adı verilen bir düzende üst üste dizer ve her sıra arasına harç sürer. Bağlantı, yükleri dağıtır ve duvarı birbirine bağlar. En yaygın olanları, düz bağlantı, İngiliz bağlantısı ve Flaman bağlantısıdır. Her birinin farklı bir görünümü ve yapısal davranışı vardır.

Tuğla duvarlar yapısal veya kaplama amaçlı olabilir. Sağlam bir tuğla duvar kendi ağırlığını ve genellikle üzerindeki kat ve çatıların ağırlığını da taşır. Kalın, ağırdır ve temel gerektirir. Tuğla kaplama ise, arkasında hava boşluğu ve su yalıtımı bulunan, yapısal bir çerçeveye bağlanmış tek sıra tuğladan oluşur. Tuğla herhangi bir bina yükü taşımaz. Yağmur perdesi görevi görür. Modern tuğla binaların çoğu kaplama tuğla kullanır.

Tuğla duvarların avantajları vardır. Zamanla yıpranır. Sayısız renk ve dokuda bulunur. Az bakım gerektirir. Isı yalıtımı ve yangına dayanıklılık sağlar. Dezavantajları da vardır. İşçilik yoğundur. Temel hareket ederse çatlamaya eğilimlidir. Su emdiği için tahliye delikleri ve su yalıtımı gerektirir. Ve deprem bölgelerinde, takviyesiz tuğla duvarlar savunmasızdır. Duvar, çerçeveye sabitlenmeli ve açıklıklarda takviye edilmelidir. İyi inşa edilmiş bir tuğla duvar yüzyıllarca dayanabilir. Kötü inşa edilmiş bir duvar ise on yıl içinde yıkılabilir.