Hikayeler, temel çatışmayı çözüme kavuşturan bir sona doğru ilerler. Çözüm, olay örgüsünün bu sonuç aşamasıdır. Açık uçlar bağlanır, sorular cevaplanır ve karakterler yeni bir denge durumuna ulaşır—ya da en azından hak edilmiş bir durma noktasına gelirler. Geleneksel dramatik yapıda çözüm, doruk noktası ve düşüş eylemini takip eder.

Her çözüm düzenli veya mutlu olmaz. Bazı hikayeler belirsizlikle, trajediyle veya açık sorularla sona erer. Önemli olan, eserin ortasını yönlendiren anlatı enerjisinin ele alınmış olmasıdır. Okuyucular, yazarın tasarımına bağlı olarak tatmin, sürpriz veya kasıtlı bir huzursuzluk hissedebilirler.

Daha uzun eserlerde çözüm, önemli bir son bölümü kaplayabilir; kısa öykülerde ise sadece bir paragraf olabilir. Her iki durumda da, okuyucunun geriye bakıp bütünün şeklini görebileceği noktadır. Zayıf bir çözüm, öykünün birdenbire bittiği izlenimini bırakır; güçlü bir çözüm ise önceki olayların amaçlı ve tamamlanmış hissettirmesini sağlar.