Historie zmierzają do zakończenia, które rozstrzyga główny konflikt. Rozwiązanie to ostatnia faza fabuły. Luźne wątki zostają rozwiązane, pytania znajdują odpowiedzi, a bohaterowie osiągają nowy stan równowagi – lub przynajmniej punkt zatrzymania, który wydaje się zasłużony. W tradycyjnej strukturze dramatycznej rozwiązanie następuje po punkcie kulminacyjnym i opadającej akcji.

Nie każde rozwiązanie jest proste i szczęśliwe. Niektóre historie kończą się niejednoznacznością, tragedią lub otwartymi pytaniami. Ważne jest, aby poruszona została narracyjna energia, która napędzała środek utworu. Czytelnicy mogą odczuwać satysfakcję, zaskoczenie lub celowy niepokój, w zależności od zamysłu autora.

W dłuższych utworach rozwiązanie może zajmować obszerny fragment końcowy; w opowiadaniach może to być zaledwie akapit. Tak czy inaczej, jest to punkt, w którym czytelnik może spojrzeć wstecz i dostrzec kształt całości. Słabe rozwiązanie pozostawia wrażenie, że historia po prostu się zatrzymała; mocne sprawia, że ​​poprzednie wydarzenia wydają się celowe i kompletne.