Plastik şişeler, naylon ip, DNA ve selüloz. Bunlar, monomer adı verilen tekrarlayan yapısal birimlerden oluşan büyük moleküller olan polimerlerdir. Kelime, Yunanca "polys" (çok) ve "meros" (parça) kelimelerinden gelir. Polimerler, proteinler ve kauçuk gibi doğal veya polietilen ve polistiren gibi sentetik olabilir. Modern yaşamda her yerdeler.

Polimerler polimerizasyon yoluyla oluşur. Katılma polimerizasyonu, etilen gibi çift bağlara sahip monomerleri herhangi bir yan ürün açığa çıkarmadan birleştirir. Yoğuşma polimerizasyonu ise amino asitler veya di asitler ve dioller gibi fonksiyonel gruplara sahip monomerleri birleştirir ve su gibi küçük bir molekül açığa çıkarır. Polimerizasyon derecesi zincir uzunluğunu ve özelliklerini belirler. Daha uzun zincirler daha güçlü ve daha viskoz malzemeler oluşturur.

Polimer özellikleri, monomer, zincir uzunluğu, dallanma ve moleküller arası kuvvetlere bağlıdır. Polietilen esnek ve dayanıklıdır. Polipropilen daha serttir. Polistiren sert ve şeffaftır. Naylon güçlü ve elastiktir. Teflon kimyasal olarak inert ve yapışmazdır. Kimyacılar, farklı monomerleri kopolimerleştirerek, özel özelliklere sahip malzemeler oluşturabilirler. Örneğin, blok kopolimerler kendiliğinden nanoyapılara dönüşebilir.

Polimerler ambalaj, tekstil, inşaat, tıp ve elektronik sektörlerinde kullanılmaktadır. Hafif, dayanıklı ve ucuzdurlar. Ancak birçoğu biyolojik olarak parçalanamadığı için kirlilik kaynağıdırlar. Geri dönüşüm ve biyolojik olarak parçalanabilir polimerler giderek büyüyen alanlardır. Polimer çok yönlü bir malzemedir ve hikayesi hala yazılmaya devam etmektedir.