Plastikowe butelki, nylonowa lina, DNA i celuloza. To polimery, duże cząsteczki zbudowane z powtarzających się jednostek strukturalnych zwanych monomerami. Słowo to pochodzi od greckich słów „polys” oznaczających wiele i „meros” oznaczających część. Polimery mogą być naturalne, jak białka i guma, lub syntetyczne, jak polietylen i polistyren. Są wszechobecne we współczesnym życiu.

Polimery powstają w procesie polimeryzacji. Polimeryzacja addycyjna łączy monomery wiązaniami podwójnymi, takimi jak eten, bez uwalniania produktów ubocznych. Polimeryzacja kondensacyjna łączy monomery z grupami funkcyjnymi, takimi jak aminokwasy, dikwasy i diole, uwalniając małe cząsteczki, takie jak woda. Stopień polimeryzacji determinuje długość łańcucha i właściwości. Dłuższe łańcuchy tworzą mocniejsze i bardziej lepkie materiały.

Właściwości polimerów zależą od monomeru, długości łańcucha, rozgałęzień i sił międzycząsteczkowych. Polietylen jest elastyczny i wytrzymały. Polipropylen jest sztywniejszy. Polistyren jest sztywny i przezroczysty. Nylon jest mocny i elastyczny. Teflon jest chemicznie obojętny i nieprzywierający. Poprzez kopolimeryzację różnych monomerów, chemicy mogą tworzyć materiały o dopasowanych właściwościach. Na przykład kopolimery blokowe mogą samoczynnie organizować się w nanostruktury.

Polimery są wykorzystywane w opakowaniach, tekstyliach, budownictwie, medycynie i elektronice. Są lekkie, trwałe i tanie. Stanowią również źródło zanieczyszczeń, ponieważ wiele z nich nie ulega biodegradacji. Recykling i biodegradowalne polimery to rozwijające się dziedziny. Polimery to wszechstronny materiał, którego historia wciąż się rozwija.