Sofra tuzu, kabartma tozu, kuvars ve pas. Bunlar, genellikle karbon-hidrojen bağları içermeyen bileşikler olarak tanımlanan inorganik bileşiklerdir. Organik ve inorganik arasındaki ayrım mutlak değildir. Karbondioksit ve karbonatlar karbon içerir ancak genellikle inorganik olarak sınıflandırılır. Bu terim tarihsel bir kalıntıdır, ancak kimyayı düzenlemek için hala kullanışlıdır.

İnorganik bileşikler arasında tuzlar, oksitler, hidroksitler, asitler, bazlar ve mineraller bulunur. Bunlar iyonik veya kovalent bağlarla bir arada tutulurlar. Genellikle yüksek erime noktalarına sahiptirler ve suda çözünürler. İyonik olduklarında çözündüklerinde veya erimiş haldeyken elektriği iletirler. Kayalarda, minerallerde ve Dünya kabuğunda bulunurlar. Ayrıca biyolojide de hayati öneme sahiptirler. Hemoglobin demir içerir. Kemikler kalsiyum fosfat içerir. DNA fosfat grupları içerir.

İnorganik kimya, bu bileşiklerin özelliklerini ve reaksiyonlarını inceler. Koordinasyon kompleksleri, organometalik bileşikler, katı hal kimyası ve biyoinorganik kimyayı kapsar. Kataliz, malzeme bilimi ve çevre kimyasını anlamak için gereklidir. Periyodik tablo, elementleri özelliklerine ve reaktivitelerine göre düzenleyen inorganik kimyanın haritasıdır.

İnorganik bileşikler gübrelerde, pigmentlerde, katalizörlerde, pillerde ve ilaçlarda kullanılır. Amonyak bir gübredir. Titanyum dioksit bir pigmenttir. Platin bir katalizördür. Lityum kobalt oksit bir pil malzemesidir. Sisplatin bir kemoterapi ilacıdır. Bu alan çeşitlidir ve ekonomik açıdan önemlidir.