Keukenzout, baksoda, kwarts en roest. Dit zijn anorganische verbindingen, over het algemeen gedefinieerd als verbindingen zonder koolstof-waterstofbindingen. Het onderscheid tussen organisch en anorganisch is niet absoluut. Koolstofdioxide en carbonaten bevatten koolstof, maar worden meestal als anorganisch geclassificeerd. De term is een historisch artefact, maar blijft nuttig voor de ordening van de chemie.

Anorganische verbindingen omvatten zouten, oxiden, hydroxiden, zuren, basen en mineralen. Ze worden bij elkaar gehouden door ionische of covalente bindingen. Ze hebben doorgaans een hoog smeltpunt en zijn vaak oplosbaar in water. Ze geleiden elektriciteit in opgeloste toestand of in gesmolten toestand als ze ionisch zijn. Ze komen voor in gesteenten, mineralen en de aardkorst. Ze zijn ook essentieel voor de biologie. Hemoglobine bevat ijzer. Botten bevatten calciumfosfaat. DNA bevat fosfaatgroepen.

De anorganische chemie bestudeert de eigenschappen en reacties van deze verbindingen. Het omvat coördinatiecomplexen, organometallische verbindingen, vastestofchemie en bioanorganische chemie. Het is essentieel voor het begrijpen van katalyse, materiaalkunde en milieukunde. Het periodiek systeem is de kaart van de anorganische chemie, die elementen ordent op basis van hun eigenschappen en reactiviteit.

Anorganische verbindingen worden gebruikt in meststoffen, pigmenten, katalysatoren, batterijen en geneesmiddelen. Ammoniak is een meststof. Titaandioxide is een pigment. Platina is een katalysator. Lithiumkobaltoxide is een batterijmateriaal. Cisplatine is een chemotherapeutisch middel. Het vakgebied is divers en economisch belangrijk.