Bir klor atomunun 17 protonu ve 17 elektronu vardır. Dış kabuğunu doldurmak için bir elektrona daha ihtiyacı vardır. Bu elektronu aldığında, 17 proton ve 18 elektrona sahip bir klorür iyonu haline gelir. Fazladan elektron ona net negatif bir yük verir. Negatif yüklü bir iyona anyon denir. Bu isim, Yunanca "yukarı doğru giden" anlamına gelen kelimeden gelir, çünkü anyonlar elektrolizde anoda doğru hareket eder.

Atomlar elektron kazandığında anyonlar oluşur. Ametaller, dış kabukları neredeyse dolu olduğu ve elektron kaybetmekten daha kolay elektron kazandıkları için anyon oluşturmaya eğilimlidirler. Oksijen oksit anyonu, O2-, kükürt sülfür anyonu, S2-, azot ise nitrür anyonu, N3- oluşturur. Yük, atomun kararlı bir konfigürasyona ulaşmak için ihtiyaç duyduğu elektron sayısına bağlıdır.

Çok atomlu anyonlar, net negatif yüke sahip atom gruplarıdır. Nitrat (NO3-), sülfat (SO4^2-), karbonat (CO3^2-) ve fosfat (PO4^3-) yaygın örneklerdir. Bunlar, yük taşıyan ve grup halinde reaksiyonlara katılan kararlı birimlerdir. Biyoloji, endüstri ve çevre kimyasında temel öneme sahiptirler.

Anyonlar her yerde bulunur. Sofra tuzu, sodyum katyonu ile klorür anyonunun birleşimidir. Kabartma tozu ise sodyum katyonu ile bikarbonat anyonunun birleşimidir. Bir çözeltideki katyon ve anyon dengesi, çözeltinin elektriksel iletkenliğini ve pH değerini belirler. İnsan vücudunda anyon ve katyon dengesi, sıvı dengesini, sinir fonksiyonunu ve asit-baz homeostazını korur.