Atom chloru ma 17 protonów i 17 elektronów. Potrzebuje jeszcze jednego elektronu, aby zapełnić swoją zewnętrzną powłokę. Po uzyskaniu tego elektronu staje się jonem chlorkowym, z 17 protonami i 18 elektronami. Dodatkowy elektron nadaje mu ładunek ujemny. Jon o ładunku ujemnym nazywany jest anionem. Nazwa pochodzi od greckiego słowa oznaczającego „w górę”, ponieważ aniony migrują w kierunku anody podczas elektrolizy.

Aniony powstają, gdy atomy pozyskują elektrony. Niemetale mają tendencję do tworzenia anionów, ponieważ mają prawie pełne powłoki zewnętrzne i łatwiej pozyskują elektrony niż je tracą. Tlen tworzy anion tlenkowy, O2-. Siarka tworzy anion siarczkowy, S2-. Azot tworzy anion azotkowy, N3-. Ładunek zależy od liczby elektronów potrzebnych atomowi do osiągnięcia stabilnej konfiguracji.

Aniony poliatomowe to grupy atomów o ujemnej wartości sumarycznej. Azotan (NO3-), siarczan (SO4^2-), węglan (CO3^2-) i fosforan (PO4^3-) to typowe przykłady. Są to stabilne jednostki, które posiadają ładunek i uczestniczą w reakcjach jako grupa. Są niezbędne w biologii, przemyśle i chemii środowiska.

Aniony są wszędzie. Sól kuchenna to kation sodu połączony z anionem chlorkowym. Soda oczyszczona to kation sodu połączony z anionem wodorowęglanowym. Równowaga kationów i anionów w roztworze decyduje o jego przewodności elektrycznej i pH. W organizmie człowieka równowaga anionów i kationów utrzymuje równowagę płynów, funkcjonowanie nerwów oraz homeostazę kwasowo-zasadową.