Een chlooratoom heeft 17 protonen en 17 elektronen. Het heeft nog één elektron nodig om zijn buitenste schil te vullen. Wanneer het dat elektron opneemt, wordt het een chloride-ion, met 17 protonen en 18 elektronen. Het extra elektron geeft het een netto negatieve lading. Een negatief geladen ion wordt een anion genoemd. De naam komt van het Griekse woord dat 'omhooggaan' betekent, omdat anionen tijdens elektrolyse naar de anode migreren.

Anionen ontstaan ​​wanneer atomen elektronen opnemen. Niet-metalen hebben de neiging anionen te vormen omdat hun buitenste schillen bijna volledig gevuld zijn en ze gemakkelijker elektronen opnemen dan afstaan. Zuurstof vormt het oxide-anion, O2-. Zwavel vormt het sulfide-anion, S2-. Stikstof vormt het nitride-anion, N3-. De lading hangt af van hoeveel elektronen het atoom nodig heeft om een ​​stabiele configuratie te bereiken.

Polyatomaire anionen zijn groepen atomen met een netto negatieve lading. Nitraat (NO3-), sulfaat (SO4^2-), carbonaat (CO3^2-) en fosfaat (PO4^3-) zijn veelvoorkomende voorbeelden. Het zijn stabiele eenheden die een lading dragen en als groep deelnemen aan reacties. Ze zijn essentieel in de biologie, de industrie en de milieukunde.

Anionen zijn overal. Keukenzout bestaat uit natriumkationen gekoppeld aan chloride-anionen. Bakpoeder bestaat uit natriumkationen gekoppeld aan bicarbonaat-anionen. De balans tussen kationen en anionen in een oplossing bepaalt de elektrische geleidbaarheid en de pH-waarde. In het menselijk lichaam zorgt de balans tussen anionen en kationen voor een goede vochtbalans, een goede zenuwfunctie en een evenwicht tussen zuur en base.