W wielu tradycjach religijnych dawanie jałmużny ubogim nie jest dobrowolną formą dobroczynności, lecz wymaganym aktem pobożności. Jałmużna to dary pieniężne, żywnościowe lub inne dobra ofiarowane w ramach religijnego obowiązku. Praktyka ta występuje w chrześcijaństwie, islamie, judaizmie, buddyzmie, hinduizmie i innych religiach.

Islamski zakat to sformalizowany, coroczny obowiązek, obliczany na podstawie majątku. Nauki chrześcijańskie nawołują do troski o głodnych i nagich jako służby Bogu. Buddyjskie dana kultywuje hojność i zmniejsza przywiązanie. Często uważa się, że obdarowany zapewnia darczyńcy duchową szansę, a nie tylko materialną potrzebę.

Jałmużna może być spontaniczna lub zinstytucjonalizowana przez organizacje religijne. Krytycy czasami zwracają uwagę na ryzyko uzależnienia lub zastępowania sprawiedliwości systemowej darowiznami. Praktycy odpowiadają, że nawyk dawania kształtuje charakter i uznaje wspólną ludzką wrażliwość. W każdym przypadku akt ten łączy zasoby materialne z intencją duchową.

• Darowizny charytatywne pełnione jako obowiązek religijny
• Występuje w głównych religiach świata
• Może być dobrowolne lub formalnie wymagane
• Przeznaczony dla obu stron: dającego i otrzymującego