Standaryzacja to proces definiowania miarodajnych wyników poprzez porównanie ich z wynikami grupy wstępnie przetestowanej. Obejmuje ona również ujednolicenie procedur przeprowadzania i oceniania testu.

Kiedy powstaje nowy test inteligencji lub osobowości, jest on poddawany badaniu na dużej, reprezentatywnej próbie w starannie kontrolowanych warunkach. Uzyskane normy pozwalają na interpretację każdego kolejnego wyniku w odniesieniu do tej grupy – czy jest on przeciętny, powyżej czy poniżej średniej. Standaryzacja gwarantuje, że różnice w wynikach odzwierciedlają różnice między osobami badanymi, a nie różnice w sposobie przeprowadzenia testu lub jego punktacji.

Bez standaryzacji surowy wynik 42 jest niemożliwy do zinterpretowania. Dzięki temu ten sam wynik można umieścić na skali percentylowej lub standardowej. Okresowa renormacja jest konieczna, ponieważ wyniki populacji mogą się zmieniać w czasie, jak widać w efekcie Flynna dla testów inteligencji.

Test staje się interpretowalny tylko wtedy, gdy jego wyniki są powiązane z określoną grupą odniesienia, a jego procedury pozostają niezmienne.