Standaardisatie is het proces waarbij betekenisvolle scores worden vastgesteld door vergelijking met de prestaties van een vooraf geteste groep. Het omvat ook de uniforme procedures voor het afnemen en scoren van de test.

Wanneer een nieuwe intelligentie- of persoonlijkheidstest wordt ontwikkeld, wordt deze afgenomen bij een grote, representatieve steekproef onder zorgvuldig gecontroleerde omstandigheden. De daaruit voortvloeiende normen maken het mogelijk om elke daaropvolgende score te interpreteren ten opzichte van die groep – of deze nu gemiddeld, bovengemiddeld of ondergemiddeld is. Standaardisatie zorgt ervoor dat verschillen in scores verschillen weerspiegelen tussen de geteste personen, en niet verschillen in de manier waarop de test is afgenomen of gescoord.

Zonder standaardisatie is een ruwe score van 42 niet te interpreteren. Met standaardisatie kan dezelfde score worden geplaatst op een percentielschaal of een standaardscoreschaal. Periodieke hernormering is nodig omdat de prestaties van een populatie in de loop van de tijd kunnen veranderen, zoals blijkt uit het Flynn-effect bij intelligentietests.

Een test is pas interpreteerbaar als de scores ervan gekoppeld zijn aan een vastgestelde referentiegroep en de procedures constant blijven.