Narkolepsja to zaburzenie snu charakteryzujące się nadmierną sennością w ciągu dnia oraz nagłymi, niekontrolowanymi atakami snu. Osoby cierpiące na tę chorobę mogą zasypiać w nieodpowiednich momentach – podczas rozmowy, jazdy samochodem lub w trakcie wykonywania czynności.

Wielu pacjentów doświadcza również katapleksji, nagłej utraty napięcia mięśniowego wywołanej silnymi emocjami, a niektórzy doświadczają paraliżu sennego lub wyrazistych halucynacji hipnagogicznych na skrajach snu. Zaburzenie to jest związane z utratą neuronów w podwzgórzu, które produkują neuroprzekaźnik hipokretynę (oreksynę), wspomagający utrzymanie czuwania. Początek choroby występuje zazwyczaj w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości.

Diagnoza opiera się na wywiadzie snu, nocnej polisomnografii oraz wieloetapowym teście latencji snu, który mierzy, jak szybko dana osoba wchodzi w fazę REM podczas drzemek w ciągu dnia. Leczenie obejmuje leki stymulujące, które pobudzają czujność, leki zmniejszające katapleksję oraz strategie behawioralne, takie jak zaplanowane drzemki. Narkolepsja jest chorobą przewlekłą, jednak objawy często można kontrolować na tyle, aby umożliwić pracę i uczestnictwo w życiu społecznym.

Kiedy granica między czuwaniem a snem staje się niestabilna, klinicznym wyrazem tej niestabilności jest narkolepsja.